دلنوشته ی من و اربعین حسینی

به نام خداوند قهار در هم کوبنده ظالمان و مستکبران

اربعین حسینی و کودکان چشم انتظار نذری

دم‌به‌دم، همه دم، سلامت می‌کنم؛ یا حسین(ع).

در گوشه خانه می‌نشینم و از راه دور، با تمام وجود عرض ادب می‌کنم؛

یا حسین(ع).

اربعین حسینی است؛ روزی که دل‌های عاشق، بی‌قرار کربلایند و قدم‌ها به شوق دیدار، راهی سرزمین عشق می‌شوند.

در گوشه‌ای دیگر، کودکانی معصوم و گرسنه، چشم‌به‌راه لقمه‌ای نذری‌اند؛

یا حسین(ع).

ای زائران کربلا! گاه حسین(ع) را باید در خانه همان کودکان جست؛ آنجا که با مهربانی، دلی شاد می‌شود و اشکی از چهره‌ای پاک می‌گردد.

بیایید با صدق، صفا و نام زیبای «یا حسین» راهی کربلا شویم؛ کربلایی که تنها در پیمودن راه نیست، بلکه در شاد کردن دلی، دستگیری از نیازمندی و درمان دردی نیز جلوه می‌کند؛ تا شاید لایق دیدار شویم.

پروردگارا! تو لحظه‌به‌لحظه، شعله عشق حسین(ع) را در دل‌های عاشقان زنده نگه می‌داری.

اگر درهای مرزها به روی ما بسته شود، درهای دل‌ها را به لطف خود می‌گشایی؛ و عاشقان، با چشمانی اشک‌بار و دل‌هایی سرشار از امید، همچنان چشم‌انتظار رحمت و عنایت تو می‌مانند.

ای دریغا ...

یار در خانه است و ما ، درفراقش ، چشم انتظار مانده ایم .

یا حسین(ع)... یا خدا...