زندگی باید کردگاه با یک گل سرخگاه با یک دل تنگگاه با سوسوی امیدی کم رنگزندگی باید کردگاه با غزلی از احساسگاه با خوشه ای از عطر گل یاسزندگی باید کردگاه با ناب ترین شعر زمانگاه با ساده ترین قصه یک انسانزندگی باید کردگاه با سایه ابری سرگردانگاه با هاله ای از سوز پنهانگاه باید روییداز پس آن بارانگاه بای...

یا رب مرا یاری بده ، تا سخت آزارش کنمهجرش دهم, زجرش دهم ، خوارش کنم، زارش کنماز بوسه های آتشین ، وز خنده های دلنشینصد شعله در جانش زنم ، صد فتنه در کارش کنمدر پیش چشمش ساغری ، گیرم ز دست دلبریاز رشک آ

نویسندهای فرهیخته و پولدار که دور از شهر در روستا زندگی میکند، مدتی برای معالجه به مسکو آمده است. وی از دیدن تعداد زیاد گداها و مستمندان مسکو تعجب میکند و میخواهد بداند چرا این شهر بزرگ اینقدر گدا

امروز مجبور شدم به سربازی شلیک کنم ... که وقتی روی زمین افتاد اسم زنش را صدا میکرد.ماریا ... ماریا ... و بعد جلو چشمان من مُرد. به گردنش آویزی بود که عکس عروسی خودش و دخترک کمسنی در آن بود. حدس زدم

دوش دیدم وسط کوچه روان پیری مست..xa0برلبش جام شرابی وسبویی در دست..xa0گفتم نکنی شرم از این می خواری؟xa0گفتا که مگر حکم به جلبم داری!؟xa0گفتم تو ندانی که خدا مست ملامت کرده؟xa0در روز جزا وعده به اتش کرده؟xa0گفتاکه

دلم تنگ است میخواهم از دلتنگی ام بنویسم ولی آنقدر درد زیاد است که نمی دانم کدام درد را بیان کنم مروری بر خاطرات گذشته میکنم سختی زندگی بسیار بود و امکانت اندک اما شادی و خنده خیلی زیاد بود مردمی که ان

تو کوچه های دلتنگی با عشق قدم گذارمرشد ومرادت را چشم انتظار نگذاراز سختی راه مگو گله و شکایت مکنیک همراه و هم نفس با خود راهی بکندرد و غم عشق را بهونه راه وصل مکناز چی دلخوری کوله بارت سبک شدهمروری بر

دست بردار ازین هیکل غمکه ز ویرانی خویش است آباددست بردار که تاریکم و سردچون فرو مرده چراغ از دم باددست بردار،زتو در عجبمبه در بسته چه می کوبی سرنیست ،می دانی،در خانه کسیسر فرو می کوبی باز به درزنده،ای

نسیم طالب مقاله نویس.محقق .تحلیلگر. پژوهشگر ریاضی بزرگ است که در سال۱۹۶۰ در شهر آمبون از کشور لبنان متولد شد پدرش نقیب طالب پزشک آنکولوژی و مادرش منیررا غسن محقق انسان شناسی هستند طالب در یک مدرسه فرا

ومن در اینجا سرد و خاموش نشسته ام آیا میتوان کمی از احوال درون را بیان کردآنچه را که دیده و شنیده ام را در ذهنم مرور می کنم کجای کار اشتباه بود که باعثxa0این همه درد و رنج و بیماری گشته جسمم طاقتش را از

آن دلبر من آمد بر من xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0xa0زنده شد از او بام و در منxa0گفتم قنقی امشب تو مرا xa0 xa0 xa0 xa0 xa0xa0ای فتنه من شور و شر منگفتا بروم کاری است مهم xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0در شهر مرا جان و سر منگفتم به خدا گر تو بروی xa0 xa0 xa0

من از کجا پند از کجا باده بگردان ساقیاآن جام جان افزای را برریز بر جان ساقیابر دست من نه جام جان ای دستگیر عاشقاندور از لب بیگانگان پیش آر پنهان ساقیانانی بده نان خواره را آن طامع بیچاره راآن عاشق نان

بیا برویم آنجایی که عشق او را بی واسطه طلب کنیمشب ها را با دیدن امواج نور زیبا ،خود را خودی دیگر کنیمکی از عشق بی قل و غش ما با خبره تا برایش دعا کنیماگر مستان می نابت را جمع کنی نام تو را ورد زبان کن

صوفیی میرفت آوازی شنید xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 کان یکی میگفت گم کردم کلیدکه ،کلیدی یافته است اینجایگاه xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 زآنکه در بسته است و من بر خاک راهگر در بسته ماند چون کنم xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0غصه پ

هرچه کنی بکن،مکن ترک من ای نگار من هر چه بری ببر،مبر سنگدلی به کار من هر چه هلی بهل،مهل پرده به روی چون قمر هر چه دری بدر،مدر پرده اعتبار من هر چه کشی بکش،مکش باده به بزم مدعی هر چه خوری بخور،مخور خون

حاچ محمد تقیxa0 xa0 (1305-1236 ش)، شاعر،xa0متخلصxa0به شوریده. ملقب به مجدالشعرا و فصیح الملك. درxa0شیرازxa0به دنیا آمد xa0 . نسبش بهxa0اهلی شیرازیصاحبxa0مثنوىxa0«سحر xa0 xa0 حلال» مىرسد. در هفت سالگى بر اثر مرض آبله كور شد

من این ایوانِ نُه تو را نمیدانم، نمیدانم من این نَقّاشِ جادو را نمیدانم، نمیدانم مرا گوید مَرو هر سو، تو اُستادی، بیا این سو که من آن سویِ بیسو را نمیدانم، نمیدانم هَمی گیرد گَریبانم، ه

خار خندید و به گل گفت سلام و جوابی نشنید خار رنجید ولی هیچ نگفت ساعتی چند گذشت گل چه زیبا شده بود دست بی رحمی نزدیک امد گل سراسیمه ز وحشت افسرد لیک ان خار در ان دست خزید و گل از مرگ رهید صبح فردا که رسید خار با شبنمی از خواب پرید گل صمیمانه به او گفت سلام گل اگر خار نداشت دل اگر بی غم بود اگر از بهر...

ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جدایی چه کنم؟ که هست اینها گل خیر آشنایی همه شب نهادهام سر، چو سگان، بر آستانت که رقیب در نیاید به بهانهٔ گدایی مژهها و چشم یارم به نظر چنان نماید که میان سنبلستان چرد

ماه خنـدیـد به کـوتاهـی شور و شعفم دست بردم به تمنا و نیامد به کفم کشش ساحل اگرهست،چرا کوشش موج جذبه ی دیدن تو می کشد از هرطرفم راه تردید مسیر گذر عاشق نیست چـه کنم با چـه کنـم های دل بی هدفم؟ پدرانم همه سرگشته ی حیرت بودند من اگر راه به جایی ببرم ناخلفم زخم بیهوده مزن،سینه ام از قلب تهی است بهترآن ...